"- Powiedz lepiej kim ty jesteś? - Jak to, nie wiecie? Jestem świnka Klementynka, szlachcianka od wielu pokoleń. -Hm, ciekawe...- stwierdzili dwaj dzielni.- A czy masz coś wspólnego z dzikiem Żołędziobędziem? - Z dzikami prostakami? Nigdy!- z oburzeniem odparła świnka Klementynka." Ilustracje:
Wspomnienia tragedii utraty własnego domu oraz śmierci ojca podczas wywózek ludności polskiej na kresach. Bohaterem opowieści jest chłopiec, który przeżywa żałobę związaną z utratą ojca i domu, a symbolem strachu z tym związanego jest postać tytułowego pająka, który ostatecznie okazuje się być
„Biały karzeł" jest powieścią o „ego". Kto to jest „ja"? Jakie są granice „ego"? Dokąd sięga władza subiektywizmu? "(...) powieść psychoanalityczna została wyprowadzona — w tym jest jej walor największy — z konwencji powieści psychologicznej. Żakiewicz nie zastosował psychologicznych niuansowań,
Powieść Żakiewicza, która po raz pierwszy ukazała się drukiem w 1987 roku. "Na pierwszą część książki złożyły się teksty z "Dziennika intymnego mego N.N.", wydanego w bibliotece WIĘZI (tom 40). Usunąłem jedynie fragmenty nieistotne dla głównego ciągu myślowego tej duchowej autobiografii. (...).
Ilustrowała Józef Wilkoń. Drogie Dzieci, na pewno lubicie słuchać lub czytać o przeróżnych fantastycznych przygodach, które dzieją się gdzieś za siedmioma rzekami i za siedmioma morzami. Pojawiają się tam zazwyczaj piękne księżniczki, dzielni rycerze, złe czarownice, krwiożercze smoki… Ale nikt z
Powieść Żakiewicza po raz pierwszy ukazała się drukiem w 1978 r. "Było to przed dwudziestu laty, gdzieś w okresie wakacji 1958 roku. Minął właśnie rok od daty zakończenia studiów, od roku też byłem człowiekiem żonatym. Miałem 25 lat... Udręka mego życia, owe przywołane w czasie wojny postanowienie
ZAWARTOŚĆ 1. Ostatni rejs "Grubego Jana" 2. Jantarek 3. Bursztynowy Chłopiec 4. Łakomy Utopiec 5. Pan Tip- Top 6. Latawiec Niczyporka 7. Papierowy Pan 8. Cygańskie srebro 9. Opowieści jamnika Jeremiasza
Tytułowe straszne bliźnięta - Kubuś Flegmatyk i Jasia Wybij-Okno - przybywają do leśniczówki, by spędzić w niej wakacje. Od tego dnia nikomu nie będzie dane zaznać spokoju, zwłaszcza ich ojcu usiłującemu napisać nową książkę.
Jest to książka niezwykła i pełna poezji. Dziś ani nie pochylamy się tkliwie nad kołyskami, czyniąc wróżebne gusła, jednając przyszłość potomnym, ani nie chcemy pamiętać o porzuconych mogiłach ojców na zarośniętych czeremchą cmentarzach. Jest w tej książce to, czego nam tak brakuje - chwila zadumy:
